A Canción Favorita de Stalin

Translator: Eduardo Freire Canosa
(University of Toronto Alumnus)
E-mail: eduardofreireferrol@inbox.com

Deixo a miña tradución ó dominio público




Portrait of Joseph Stalin

Retrato de Iosif Stalin




Suliko Banner



A canción favorita de Iosif Stalin está baseada no poema Suliko do seu compatriota xeorxiano Akaki Tsereteli nado en 1840 na aldea de Skhvitori, 100 km ó noroeste de Gori, poboación natal de Stalin. Fillo de príncipe e princesa, Tsereteli foi o Eduardo Pondal da República de Xeorxia. Licenciouse da Universidade de San Petersburgo en 1863. Foi autor de centos de poemas, uns loubaban o pobo xeorxiano, outros eran históricos, líricos ou satíricos. Finou en 1915, dous anos antes do golpe de estado bolchevique. A universidade estatal de Kutaisi leva seu nome despois do ano 1990.

A traducción do xeorxiano ó inglés que figura abaixo na columna esquerda é obra do Dr. Alexander Mikaberidze e provén da súa paxina web. A traducción do inglés ó galego é miña e fica legada ó domino público.



Versións da Canción

O poema foi publicado en 1895 e foi musicado por Varinka Machavariani-Tsereteli.

Listen-to-this icon

Coro Cosaco Schanzer (en xeorxiano)

Listen-to-this icon

Ernst Busch (en alemán)

Listen-to-this icon

Coro da Universidade D. Mendeleev de Moscova

Listen-to-this icon

Oratorio de Moscova (comeza no min. 1:55)




In vain I sought my loved one’s grave;
Despair plunged me in deepest woe.
Overwhelmed with bursting sobs I cried:
"O where are you, my Suliko?"

In solitude upon a bush
A rose in loveliness did grow;
With downcast eyes I softly asked:
"Isn't that you, O Suliko?"

The flower trembled in assent
As low it bent its lovely head;
Upon its blushing cheek there shone
Tears that the morning skies had shed.

Midst rustling leaves a nightingale
Was singing to the rose below;
I hailed the bird and gently asked:
"Isn't that you, O Suliko?"

The songster fluttered nearer to
The rose, and on it pressed a kiss,
Disburdening its soul in song
That breathed of ecstasy and bliss.

A twinkling star shed shimmering light
Upon me in a silver glow;
I turned to it and whispered low,
"Isn't that you, O Suliko?"

As I gazed on the star that shone
In light that glimmered bright and clear
A gentle breeze came passing by
And stopped to whisper in my ear.

"What thou dost seek is found at last.
Henceforth your heart but calm will know;
The night will bring you sweet repose
And on the bed will chase away your woe.

"Your Suliko was changed into
A nightingale, a star and a rose.
Your souls which true love bound as one
To realms divine in the heavens rose."

I seek no more my loved one's grave;
No more do I in sorrow weep,
The world no longer hears me sigh
Nor sees me drowned in anguish deep.

None can express the bliss I feel
To hear the nightingale afar,
To breathe the essence of the rose
And gaze upon the shining star.

My bosom throbs once more with joy;
No more am I oppressed by woe;
I seek no tomb, for now I see
Thy dwellings three, my Suliko!

Da miña amada a súa tumba en van procurei:
Desespero afundiume na mais fonda mágoa
E desacougado, entre saloucos, aturrei—
¿Ouh onde estás, miña Suliko?

Riba dunha silveira en soidade
Medraba unha rosa en beldade;
Cos ollos baixos, velaiñamente inquirei—
¿Non es-tí, ouh Suliko?

Tremelou a flor seu asentimento
Inclinando baixa a súa belida testa.
Na súa froia colorada coruscaban
Bágoas cós ceos da mañá deixaran.

Entre o zunzún das follas un rousinol
Cantando estaba á rosa embaixo;
Apelei ó paxaro e mainamente pregunteille—
¿Non es-tí, ouh Suliko?

O cantor bateu as ás, achegouse
Á rosa e imprimiulle un bico,
Aliviando a súa alma en cantar
Que desprendía felicidade e ledicia.

Tremelucente estrela esmuxicaba
Arredor de min tenue brillo prateado;
Volteime cara a ela e borboriñei—
¿Non es-tí, ouh Suliko?

E mentras contemplaba a estrela lucir
Nítida e resplandecente,
Arribou apracíbel brisa que pasando
Detívose a murmuxar na miña orella.

—O que tí procuras atopouse á fin.
En diante teu corazón só quietude coñecerá,
Traeráte doce repouso a noite
I ó deitarte a túa mágoa escorrentará.

—A túa Suliko mudou
En rousinol, estrela e rosa.
Vosas almas có amor verdadeiro xuntou
Subiron a santos eidos nos ceos.

Da miña amada xa non procuro a tumba,
Xa non torno a chorar aflixido,
Xa non me ouve sospirar o mundo
Nin veme afundido en grande anguria.

Ninguén sabe a dita que eu sinto
Cando ouvo de lonxe un rousinol
Ou respiro da rosa o seu perfume
Ou contemplo da estrela o seu fulgor.

De novo meu peito con alegría palpita,
Pola pena xa non vivo ensumido
Nin procuro tumba algunha, ¡pois agora
As tres moradas túas vexo, miña Suliko!







Return To Home Page